[न मित्रम्; by Uṇ.4.173 From अम् to go against; अमेर्द्विषति चित्; अमित्रः शत्रुः]
Not a friend, an enemy, adversary, a foe, rival, opponent; स्याताममित्रौ मित्रे च सहजप्राकृतावपि Śi.2.36; तस्य मित्राण्यमित्रास्ते 11; Dk. 19,171; M.1; प्रकृत्यमित्रा हि सतामसाधवः Ki.14.21; Ms.7. 83;12.79;2.239.
Derived forms and compounds
-
-त्रा An enemy; denotes that the rest of the word under consideration is to be suppliedयुध् Vedic subduing one's enemies.
-
-खाद् Adjective Devouring one's enemies, epithet of Indra.
-
-घात, -घातिन्, -घ्न, -हन् Killing enemies.
-
-जित् Adjective Conquering one's enemies; अमित्रजिन्मित्रजिदोजसा यत् Name1.13; Name of a son of Suvarṇa.
-
-दम्भन Adjective Vedic hurting one's enemies. बृहस्पते भीमममित्रदम्भनम् Rv.2.23.3.
-
-स (सा) ह Adjective enduring or overpowering one's enemies, epithet of Indra; शास इत्था महाँ अस्यमित्रसाहो अस्तृतः Av.1.2.4.
-
-सेना a hostile army; अमित्रसेनामभिजञ्जभानो Av.5.2.6.
Source: Apte
