आरभ्ārabh1 Ā.
- 1 Ā.
- To begin, commence, undertake; अथ वा मृदु वस्तु हिंसितुं मृदुनैवारभते प्रजान्तकः R.8.45; आरभन्तेऽल्पमेवाज्ञाः Subhāṣ.; आरब्धा बलिविग्रहम् Bk.5.38.
- To be active or energetic, be busy; अप्यनारभमाणस्य Śi.2.91.
- To rely on.
- To reach or attain to, obtain.
- To seize, grasp.
- To form, make; भूतैः पश्चभिरारब्धे देहे Bhāg.
Source: Apte